3. "Dom wschodzącego słońca" Aleksandra Janusz

“There is a house in New Orleans

They call a Rising Sun…”

Dziś przedstawię wam kolejną polską autorkę, Aleksandrę Janusz, której powieść “Dom wschodzącego słońca”, wydało w kwietniu tego roku wydawnictwo Uroboros. Książka stanowi pierwszą część cyklu “Miasto magów”, kolejnego już w dorobku autorki.

Na początku historii poznajemy Eunice Wight, z pozoru zwykłą, buntującą się nastolatkę, która wychowuje się bez ojca, za to z dość nieporadną życiowo matką.

Szybko jednak okazuje się, że dziewczyna tak naprawdę daleka jest od zwykłości. A wszystko przez jedną, niepozorną grę.

Jaką?

Kogo dziewczyna poznaje dzięki grze i kim są mieszkańcy tytułowego Domu wschodzącego słońca? Jakie zagadki na nich czekają? I na czym w ogóle polega niezwykłość Eunice? Tu już zachęcam do przeczytania książki, moim zdaniem naprawdę warto!

Gdy ją skończyłam, z czystej ciekawości zerknęłam na opinie zamieszczone przez innych na lubimyczytac.pl

I jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam sporo niezbyt przychylnych ocen i komentarzy. Jasne, rozumiem, że każdy może mieć swoje zdanie i tak dalej, jednak osobiście uważam, że powieść pani Janusz wybija się spomiędzy innych młodzieżówek.

Owszem, postaci mogą być ciut przerysowane i nie upieram się przy tym, że nigdzie indziej podobnych nie znajdziemy, jednak według mnie, są one naprawdę fajnie wykreowane. Czasem wkurzają, czasem można się z nich śmiać, ale czytelnik łapie z nimi więź. Nie są mu obojętni (no może poza paroma wyjątkami, które tylko irytowały). Choć teoretycznie główną bohaterką jest właśnie Eunice, to jej przyjaciele z Domu wschodzącego słońca mają swoje pięć minut, poznajemy ich historie, których nieco mroczniejsze aspekty nie dają o sobie zapomnieć.
Bo choć starają się być dobrzy, to są pokazani w całej gamie szarości.

Akcja faktycznie mocno leci do przodu i przenosi uwagę czytelnika z jednej postaci na drugą. Czasem można się zgubić, sama tego doświadczyłam, nie przeszkadzało mi to jednak w takim stopniu, jak potrafi w innych książkach. Co więcej, akcja cały czas trzyma w napięciu. Chce się wiedzieć, co będzie dalej, jak bohaterowie wybrną z danej sytuacji. I tak, momentami można odnieść wrażenie, że radzą sobie ze wszystkim zbyt łatwo. Jednak biorąc wszystko pod uwagę, wcale to aż tak mocno nie razi.

Jedną z rzeczy, która mnie szczególnie ujęła w tej książce jest mechanika używania magii. Według mnie jest naprawdę doprecyzowana i mimo wszystko, dość oryginalnie opracowana.

Samo zakończenie też sprawia, że aż korci by sięgnąć po kolejną część, której niestety jeszcze nie ma.

No i dla mnie osobiście rzecz najważniejsza: brak wątku miłosnego! Znaczy są krótkie wzmianki o byłych z różnych powodów ukochanych trójki bohaterów, ale właśnie: wzmianki. I to było dla mnie bardzo miłe zaskoczenie.

Podsumowując: jasne, że w “Domu wschodzącego słońca” nie brakuje drobnych wad. Jednak osobiście uważam, że są one naprawdę nieznaczące i wcale nie przeszkadzają  w ogólnym odbiorze książki, która jest napisana naprawdę przyjemnym i wciągającym językiem.

Ja z pewnością będę wyczekiwać kolejnego tomu tego cyklu. A Wy? Słyszeliście już o tej autorce? Macie jakieś swoje opinie lub spostrzeżenia?

Zapraszam do komentarzy i na mój instagram: klik!

Do zobaczenia za tydzień!